Çocuk, çocukken kollarını sallayarak yürürdü, derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın da sel ve su birikintisinin deniz olmasını…Çocuk, çocukken çocuk olduğunu bilmezdi her şey yaşam doluydu ve tüm yaşam birdi.
Çocuk çocukken hiçbir şey hakkında fikri yoktu, alışkanlıkları yoktu, bağdaş kurup otururdu, sonra koşmaya başlardı, saçının bir tutamı hiç yatmazdı ve fotoğraf [...]

Biz çocukken, tepesinde bir dantela örtüyle başköşede duran yeşil ışıklı ahşap radyomuzdan, hüzzam makamında ayrılık şarkıları yayılırdı salona:
“Ayrılık, ümitlerin ötesinde bir şehir”di o zamanlar;
“…ne bir kuş, ne bir haber, ne de bir selam gelir”di.
“Yaman kelime”ydi ayrılık; “benzetmek azdı ölüme”…
Ve her kim uğrarsa bu zulme, “gündüzü olurdu gece…”
Selahaddin Pınar’ın tamburu “Ayrılık yarı ölmekmiş/ o bir alevden [...]

Birkaç yıl önce bir yazı okumuştum internette. Telefon defterlerini temize çekmek konusunda yazılmış, hoş bir yazıydı. Ne başlığını anımsayabiliyorum şu anda, ne de kimin yazdığını. Aklımda kalan, bazı isimleri yeni deftere taşıyıp bazılarını eski defterde yalnızlığına terk ederken neler hissedildiğiyle ilgili olduğu yalnızca.
Bu sabah cep telefonumda sık kullanmadığım bir numarayı ararken, hemen yanındaki [...]